กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แปะ!
เจียงหน่วนปรบมืออย่างตื่นเต้น มองไปที่เจียงเหวินชิง ย่องเข้าไปหาเขา ย่อตัวลงใช้สองมือประคองใบหน้าของเจียงเหวินชิง แล้วจุ๊บลงไป “เหวินชิง เก่งมากเลย!”
“ใช่เลย! เราขนอาหารทะเลที่เหลือกลับไปขายที่เมืองฐานทัพได้นี่นา ทำเอาฉันยุ่งจนหัวหมุนไปหมด!” ผอ.เจียงตบหัวตัวเอง รู้สึกหงุดหงิดที่โทษตัวเองว่าคิดตื้นเกินไป
ตอนเริ่มบุกเบิกใหม่ๆ ขัดสนเงินทอง เจียงหน่วนแทบอยากเด็ดผักป่าเข้าเมืองไปแลกเงิน ผ่านไปเรื่อยๆ ฐานะเริ่มมั่งคั่งและไม่ขาดแคลนอาหาร การกักตุนอาหารกลายเป็นสัญชาตญาณไปเสียแล้ว กลับลืมเรื่องแลกเงินไปเลย
ตอนนี้
พอเจียงเหวินชิงเอ่ยขึ้น เจียงหน่วนกับผอ.เจียงก็นึกออกว่าอาหารที่กินไม่หมดยังเลือกขนเข้าเมืองไปขายได้
แฮะๆ...