กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หยุด——”
เจียงหน่วนลุกขึ้นยืน กางแขนทั้งสองออก สีหน้าเรียบนิ่งราวกับน้ำนิ่ง “พวกเธอทุกคนตั้งใจเก็บหอยปูริมทะเลกันดีๆ ใครกล้าก่อเรื่อง คืนนี้ห้ามขึ้นโต๊ะกินข้าว”
พูดจบ เธอเงยตามองอิ่งชีกับปาจินแวบหนึ่ง กำหมัดเบาๆ แล้วชกไปที่อากาศด้านหลังตัวเอง เกิดเสียงกร๊อบกังวานขึ้นมา ตามด้วยอากาศรอบด้านที่แข็งค้าง ก่อนจะแตกร้าวในชั่วขณะ เผยให้เห็นรอยแยกมิติที่มีลักษณะคล้ายระลอกคลื่น
เห็นดังนั้น
เจียงหนี่ที่หมอบอยู่บนหาดทรายเบิกตากว้าง ร้องเสียงหลง “พี่หน่วน พี่ชกอากาศจนแตกเลยหรือ”