กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ได้เลย!” เจียงหน่วนพยักหน้าเบาๆ ครุ่นคิดแล้วเห็นว่าไม่ค่อยถูก จึงเสริมอีกประโยค “จะลงทะเลหาของทะเลก็ต้องรอปลูกกล้าข้าวเสร็จก่อน อีกทั้งยังต้องปูหินลงลานเรือนและถนนใหญ่ ไม่อย่างนั้นเลอะเทอะไปหมด เดินไปมาไม่สะดวก”
หลังฤดูฝนกรดผ่านไป ก็จะเข้าสู่ฤดูฝนใบไม้ผลิที่โปรยปรายไม่ขาดสาย
เมื่อฝนใบไม้ผลิเข้ามาเจือจาง ความกัดกร่อนของฝนกรดก็จะสลายหายไปจนสิ้น
“ง่ายจะตาย ปล่อยให้ฉันจัดการเอง” ใบเขียวของลวี่หลัวแนบลงบนแก้มเจียงหน่วน ลูบไล้แผ่วเบา สัมผัสเย็นๆ พร้อมกลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของต้นไม้ใบหญ้า กลับไม่ทำให้รำคาญเลย
พูดจบยังไม่ทันขาดคำ