กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่... พี่หน่วน...”
เจียงหนี่ไม่ได้สนใจการเถียงกันของนั่วนั่วกับเสี่ยวไต เขายกต้นกล้าที่มัดเรียบร้อยแล้วไปไว้ตรงคันนา ตั้งใจจะใส่ตะกร้าเถาวัลย์แล้วนำไปส่งให้ทางผอ.เจียง
พอเงยหน้าขึ้นมา——
ก็แลเห็นเถาวัลย์ของลวี่หลัวที่แผ่ขยายปกคลุมท้องฟ้าไปกว่าครึ่ง เถาวัลย์เขียวขจีดั่งหยกมรกตขยับไหวราวกับไก่เพลิงกำลังจิกกินอาหาร ทุกครั้งที่เถาวัลย์สัมผัสกับผืนนาข้าวก็จะมีต้นกล้าปักดำลงไปเรียบร้อย ชั่วพริบตาเดียวก็ปักเสร็จไปสองแถวดังพรึ่บพรั่บ พอลืมตาขึ้นมาอีกทีนาข้าวหนึ่งแปลงก็ปักดำไปได้ครึ่งหมู่แล้ว คำว่าเกินไปหรือเกินจริง ล้วนไม่อาจใช้บรรยายความสามารถของลวี่หลัวได้เลย
ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ สบายๆ และผ่อนคลาย
ราวดรุณีปักผ้า อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันงดงามราวภาพวาดและบทกวี