เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไร้ประโยชน์ ฉันมันไร้ประโยชน์!”
“ฉันมีชีวิตอยู่ก็เปลืองอากาศเปลืองธัญพืช ตายไปซะ! ให้ฉันไปตายเถอะ!”
เจียงหน่วนนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้อง สองมือยันกำแพงเอาหัวโขกกำแพง พลางโขกกำแพงพลางพึมพำงึมงำไม่หยุด
“ชางอู๋ เจียงหน่วนเป็นแบบนี้จะไม่เป็นไรแน่นะ?”
“เธอจะเป็นอะไรหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ กำแพงเป็นแน่ พวกคุณดูกำแพงหินสิ ผนังถูกโขกจนเป็นหลุมเล็กๆ เต็มไปหมดแล้ว”
“โอ้โห! เจียงหน่วนเคยฝึกวิชากายาหัวเหล็กมาหรือเปล่าเนี่ย?”
ด้านหลังชางอู๋ พวกฟู่หยวนกับตานเหลียงต่างชะโงกหน้าออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ คอยจับจ้องเจียงหน่วนที่นั่งเก็บตัวเฉาตายอยู่ตรงมุมห้องอย่างระมัดระวัง ตอนแรกยังนึกห่วงว่าเจียงหน่วนจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่? ทว่าเพียงครู่เดียว เมื่อพวกเขามองดูหลุมเล็กๆ ที่ยุบลงไปบนกำแพงหิน ก็พากันเงียบกริบไปทันที