เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟั่นเชือกหญ้าแล้วมัดผักชีน้ำ
เจียงหนี่เปิดใช้งานพลังพิเศษทวีคูณ ยกตะกร้าเถาวัลย์สี่ใบขึ้นได้อย่างสบายๆ ขณะเดียวกันยังมีแรงเหลือหิ้วกบพ่นน้ำอีกหกตัว
พวกเจียงหน่วนสามคนตัวเตี้ยเกินไป จึงกอดตะกร้าเถาวัลย์ไว้คนละใบ
ส่วนที่เหลือมอบให้สองคนที่ลงแม่น้ำไปจับปลาอย่างเซียวอี้หมิงจัดการ
“ถ้าว่าง ต้องสร้างทางมาที่ริมแม่น้ำสักสายแล้ว” เจียงหน่วนพึมพำ “ทางสายนี้จะได้ทอดยาวไปถึงเชิงเขาฝั่งโน้น เชื่อมแปลงสะระแหน่กับแปลงพริกเข้าด้วยกัน”
ทางที่ใช้เท้าเหยียบย่ำออกมา อย่างไรก็ไม่สะดวก
หญ้าคาสองข้างทางบาดคน พื้นผิวดินก็ขรุขระ เดินลำบาก
“พี่หน่วน พวกเราจะข้ามแม่น้ำตอนไหนเหรอ” เจียงนั่วนั่วเอ่ยถาม เธอยังจำขนมแป้งทอดดอกหวายกับหมั่นโถวยวี๋เฉียนที่เจียงหน่วนพูดถึงได้แม่น
เจียงหน่วนชะงักไปเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ตอนบ่าย”