เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนอื่นน่ะร้าย แต่พี่อินน่ะดี
“ฆ่าข้าเสียเถอะ...”
ขณะที่เว่ยจินอันกำลังถูกทรมานจนแทบสิ้นใจ จู่ ๆ ก็มีปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งผ่านข้างหู ปราณกระบี่สายนั้นบริสุทธิ์และเที่ยงตรงอย่างยิ่ง ไม่ใช่ฝีมือของคนจากสำนักตะวันเที่ยงแน่นอน
เขาฝืนลืมตาขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นเด็กหนุ่มในชุดดำคนหนึ่งถือกระบี่ยาวอยู่ในมือ พอเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย เขาก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร
คุณชายตระกูลหลิน หลินจื่อหยวน
ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างเขา ก็ล้วนเป็นใบหน้าคุ้นเคยที่เว่ยจินอันเคยพบมาก่อนทั้งนั้น
“สหายเต๋าเว่ย เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”
อวี๋เมี่ยวอินมองเขาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยพยุงเว่ยจินอันขึ้นมา แต่ขาทั้งสองข้างของเขาหักไปแล้ว จึงไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้เลย
อวี๋เมี่ยวอินกวาดตามองขาของเขา สภาพช่างน่าเวทนาเหลือเกิน