กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนที่ข้าเกลียดที่สุดก็คือผู้บำเพ็ญสายดนตรี
“เปล่าสักหน่อย วิวสวย ๆ แบบนี้ ข้าจะไปทำลายมันทำไม อีกอย่างก็ไม่ได้มีอันตรายอะไรด้วย”
ถ้าหลินอินไม่เตือน เขาคงไม่ทันนึกถึงการทำลายทิวทัศน์สวย ๆ แห่งนี้
วิธีนี้ไม่เลวเลยนี่นา ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยลองคิดจะใช้ดูล่ะ?
ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่งที่มีฝนปรอยลงมา
ฝนโปรยลงบนใบไม้ในป่าเย็นฉ่ำ หมอกบางลอยละล่องเหนือหญ้าเปียกชื้น
เมื่อได้มายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนพรำ ก็รู้สึกราวกับลืมเรื่องวุ่นวายในโลกภายนอกไปจนหมด
“หลินจื่อหยวน เดี๋ยวก่อน—”
แต่หลินจื่อหยวนกลับลงมือเร็วยิ่งกว่าเดิม
หลินจื่อหยวนโยนยันต์ระเบิดออกไป ตามด้วยเสียงตูมสนั่น พื้นที่ราบตรงหน้าไม่ไกลก็ถูกระเบิดจนกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ในพริบตา