กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าช่างกตัญญูเสียจริง
“สหายเต๋า เจ้าก็ติดอยู่ที่นี่เหมือนข้าหรือ?”
เมื่อเสียงผู้ชายดังขึ้นอีกครั้งอย่างชัดเจน หลินอินถึงเพิ่งสังเกตว่ามีคนยืนอยู่ทางซ้ายมือค่อนไปด้านหน้าของเธอ
ทิวทัศน์ของภูเขาลูกเล็กแห่งนี้ต่างจากที่อื่น เพราะทั่วทั้งภูเขาเต็มไปด้วยต้นสาลี่ที่กำลังออกดอก
ดอกไม้สีขาวปกคลุมไปทั่ว ราวกับมีหิมะโปรยปรายลงมาในฤดูใบไม้ผลิ
เธอลืมตาพยายามเพ่งมองใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หลังเงาต้นสาลี่ แต่ก็มองเห็นได้เพียงราง ๆ เท่านั้น
เสียงของคนคนนี้ฟังคุ้นหูมาก เหมือนเธอเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ หลินจื่อหยวนจึงเดินเข้าไปหาเองอีกสองสามก้าว