กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กองศิลาปราณเบ้อเริ่มของข้าหายไปไหน?
บนชั้นวางในมิติส่วนตัวมีแต่น้ำปรุงหอมที่หลินอินใช้เวลาว่างตลอดสองปีที่ผ่านมาค่อย ๆ วิจัยและหลอมขึ้น จนมีมากเสียจนเริ่มวางไม่พอแล้ว
เมื่อนึกถึงรอยแผลที่ถูกอสูรมารกัดตรงน่อง หลินอินจึงหยิบขวดน้ำปรุงโอสถออกมาขวดหนึ่ง
ท่ามกลางความมืดมิด เธอค่อย ๆ เลิกขากางเกงขึ้นแล้วแต้มยาลงบนน่องเพื่อขจัดปราณมาร
ฝูอวี้ได้กลิ่นโอสถหอมจาง ๆ โชยมา เขาจึงใช้จิตสัมผัสตรวจสอบตำแหน่งของหลินอิน พบว่าเธอทายาเสร็จเรียบร้อยแล้วและกำลังนั่งขัดสมาธิฟื้นฟูร่างกายอย่างใจเย็น
ทันใดนั้น เธอก็โยนขวดกระเบื้องไปในอ้อมแขนของฝูอวี้ พร้อมกับเสียงเรียบเย็นของหลินอินที่เอ่ยบอก
“ฝูอวี้ เจ้าเอายานี้ไปป้อนมู่หรงเส้าอวี๋ที”