กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นั่นไม่ใช่หญ้าตะเกียง
“ที่นี่มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเชื่อมต่อกับภูเขาผนึกมาร หากเราสามารถเดินไปจนถึงภูเขาผนึกมารได้ ก็น่าจะหาทางออกไปจากเขตแดนผนึกที่นั่นได้”
หลินอินพูดกับตัวเองไปพลาง มู่หรงเส้าอวี๋ก็ตั้งใจฟังสิ่งที่นางพูดอย่างจริงจัง
ในสถานที่ที่มืดมิดและเงียบสงัดเช่นนี้ แม้แต่เวลาผ่านไปเท่าใดก็ยังไม่รู้สึก หากไม่มีใครพูดคุยด้วย การเดินไปคนเดียวอาจทำให้จิตใจแตกสลายได้ง่าย ๆ
มู่หรงเส้าอวี๋คอยชวนหลินอินพูดคุยเป็นระยะ การได้รู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างกายทำให้เขาอุ่นใจขึ้นมาก
เพียงแต่ทั้งสองเดินไปโดยไม่รู้ทิศทางเช่นนี้ ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะไปถึงตีนเขาผนึกมาร