กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หากไม่มีใครกล้าลุกขึ้นสู้ งั้นนางก็จะลุกขึ้นสู้เอง
เจียงเจียโหรวทอดมองหวงฝู่จาวด้วยแววตาเจ็บปวด “อาจาว รอข้านะ เราไปเกิดใหม่ด้วยกัน ชาติหน้าท่านต้องจำข้าให้ได้นะ”
“ได้”
หวงฝู่จาวมองนางกลับด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในที่สุดก็พยักหน้าตกลง ในเมื่อเจียโหรวให้เขารอ เขาก็จะรอ
ความรู้สึกในแววตาของทั้งคู่แทบจะละลายกลายเป็นน้ำ ทว่าตอนนี้หลินอินจำเป็นต้องทำตัวเป็นคนขัดจังหวะเพื่อตัดบทคนทั้งสอง
“อะแฮ่ม คือว่า... พวกท่านพูดกันจบหรือยัง ถ้าจบแล้วข้ามีเรื่องจะถามฮองเฮาเจียงหน่อย”
เจียงเจียโหรวรีบเก็บสายตาด้วยความเขินอายอย่างหาได้ยาก ก่อนจะหันมามองหลินอินด้วยสีหน้าจริงจัง
“แม่นาง เป็นท่านที่ช่วยพวกเราไว้ เรื่องใดที่ข้ารู้ ข้าจะตอบท่านอย่างหมดเปลือกเลยค่ะ”