กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไร้ถ้อยคำสบตา มีเพียงหยดน้ำตาที่รินไหล
หลินอินเดินออกจากจวนองค์หญิง แล้วปลุกหวงฝู่จาวให้ตื่นขึ้นจากไม้บรรจุวิญญาณ
“ท่านยังจำทางได้ไหม พระราชวังนี่กว้างใหญ่เกินไป ข้าดูเหมือนจะหลงทางเสียแล้ว”
ตอนนี้ร่างวิญญาณของหวงฝู่จาวเริ่มแจ่มชัดขึ้นบ้างแล้ว เขาเบนสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะชี้ทางให้หลินอิน
“แน่ใจนะ?”
หลินอินมองไปตามทิศที่เขาชี้ พระตำหนักตรงนั้นดูเล็กกว่าจุดอื่นอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่ฝั่งซ้ายดูโอ่อ่าสง่างามมากกว่า ซึ่งน่าจะเป็นที่ประทับของฮ่องเต้กับฮองเฮาเสียมากกว่า
“ทางที่ข้าชี้มีเวรยามเบาบางกว่า ไม่ค่อยเป็นที่สังเกต และมันผ่านตำหนักเฟิ่งอี๋พอดี”
“ตกลง นี่เป็นวังของท่าน ฟังท่านก็แล้วกัน”