กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดอกเหมยแดงกับหิมะขาว
หลินจื่อหยวนขี่กระบี่ลมเย็นสดชื่นมาหยุดตรงหน้าหลินอิน
“เจ้าตามมาทำไม รีบออกไปจากที่นี่ซะ”
หลินอินเหลือบมองเขาอย่างราบเรียบ ก่อนจะใช้วิชาท่าร่างเคลื่อนกายวูบไปราวกับสายลม แล้วเหาะหนีไปทันที
“พี่อิน รอข้าด้วย!”
นางเดินทางผ่านแดนลี้ลับไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่คนที่ตามมาก็ยังไล่ตามไม่เลิก
“สหายเต๋าหลิน”
เบื้องหน้าหลินอินมีม่านน้ำแข็งผืนใหญ่ขวางอยู่ นางขมวดคิ้วเล็กน้อย อีกแล้วหรือ รากวิญญาณน้ำแข็ง!
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายผู้บำเพ็ญเพียรในอาภรณ์ขาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังสิงโตหิมะ ยืนรออยู่เบื้องหน้า
กู่ชวนกระโดดลงจากหลังสิงโตหิมะอย่างคล่องแคล่ว ไม่รู้ว่าพูดอะไรกับมัน