เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหมือนกันแท้ ๆ ว่าเป็นผู้บำเพ็ญสายดนตรี ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้
เสียงพิณดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเข้าพันธนาการร่างของผู้บำเพ็ญสายดาบเอาไว้
เพียงชั่วพริบตา เขาก็รู้สึกว่าร่างกายถูกสะกดไว้จนขยับไม่ได้
ระหว่างที่หลินอินกำลังเสียสมาธิไปจัดการคนอื่น ผู้บำเพ็ญอีกคนก็แอบซ่อนตัวอยู่ในที่มืด มือถือขลุ่ยไม้ไผ่สีเขียวไว้แน่น ก่อนจะเป่าเสียงแหลมบาดหูดังขึ้นกลางอากาศ ราวกับจะทะลุแก้วหูของทุกคนให้ได้
คนผู้นี้ก็เป็นผู้บำเพ็ญสายดนตรีเหมือนกัน
ผู้บำเพ็ญที่อยู่ข้าง ๆ พลอยโดนลูกหลงไปด้วย จนทะเลจิตปวดแปลบขึ้นมา เขารีบยกมือปิดหู ขมวดคิ้วด่าเสียงดัง “หยุดเป่าสักที! อย่างน้อยเสียงพิณของคนอื่นก็ยังฟังเพราะ แต่เสียงขลุ่ยของเจ้านี่อย่างกับจะทำฟ้าดินสะเทือน ผีสางยังต้องร้องไห้!”
“เป็นผู้บำเพ็ญสายดนตรีเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมฝีมือถึงต่างกันลิบลับขนาดนี้!”
ผู้บำเพ็ญสายดนตรีคนนั้นกลับไม่สนใจ ยังคงเป่าขลุ่ยต่อไป