กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จับได้แล้วนะ
“ไอ้สารเลว!”
หลินอินหรี่รูม่านตาลงเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ
นางพยายามข่มความโกรธไว้ในใจ แต่ปลายนิ้วที่กำแน่นจนจิกเข้าเนื้อกลับซีดขาว
เขาถึงกับจับเด็กสาวพวกนี้มาปรุงเครื่องหอม!
“อาอิน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?” ฝูอวี้ส่งสัมผัสแผ่วเบาเข้าไปในทะเลจิตของหลินอิน ความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจก็ค่อย ๆ สงบลงไม่น้อย
ใบหน้าของหลินอินเย็นชาไม่ต่างจากถูกน้ำแข็งปกคลุม นางเอ่ยเสียงเย็นว่า
“ข้าไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้ารับรู้ไม่ได้ ในการฝึกฝนเก็บประสบการณ์ต่อจากนี้ ไม่แน่ว่าอาจต้องเจอเรื่องโหดร้ายกว่านี้อีกเป็นร้อยเป็นพันเท่า”
นางต้องพยายามปรับตัวให้ได้
ทันใดนั้น สายตาของนางก็กวาดมองภาชนะใสทุกใบที่อยู่รอบ ๆ ราวกับกำลังตามหาใครบางคน