เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮัวซวี่ · “เจ้าเรียกข้าว่าฟู่อวี้ก็ได้”
ตอนที่หลินอินกำลังจะพินิจดูให้ละเอียด กระจกบานนั้นก็ปล่อยแสงสีฟ้าออกมาห่อหุ้มร่างนางไว้
ชั่วพริบตาเดียว ผืนฟ้าและปฐพีราวกับหยุดนิ่ง
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ถนนหนทางและชาวบ้านรอบข้างก็หายไปหมดสิ้น เบื้องหน้ามีเพียงหมอกจางลอยละล่อง และพอมองไกล ๆ ก็เห็นต้นดอกแพร์ยืนต้นอยู่หนึ่งต้น
หลินอินเดินเข้าไปดูอย่างงุนงง สถานที่ตรงนี้เหมือนกับสิ่งที่นางเห็นในกระจกเมื่อครู่นี้ไม่มีผิดเพี้ยน
ต้นดอกแพร์เริ่มขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ และใต้ต้นไม้นั้นก็คือชายหนุ่มที่เห็นในกระจกนั่นเอง
จนกระทั่งถึงตอนนี้หลินอินถึงได้เห็นโฉมหน้าของชายหนุ่มชัดเจน เป็นใบหน้าที่งดงามล่มเมืองอย่างแท้จริง ทุกส่วนบนใบหน้าล้วนสมบูรณ์แบบ งดงามกระจ่างตาราวกับดวงจันทร์ท่ามกลางหมู่เมฆ เยือกเย็นสงบนิ่งราวกับหิมะบนยอดเขา