ตอนที่ 422 จวินเยี่ยที่ “ไร้ใจ”

ตอนที่ 422 จวินเยี่ยที่ “ไร้ใจ”

จวินเยี่ยยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องทำงาน แววตาดำขลับไร้ซึ่งไออุ่นใดๆ กวาดมองทุกคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยไม่ไหวติง

ไม่มีความโกรธ

ไม่มีความเย็นชา

ไม่มีความเย่อหยิ่ง

กระทั่งอารมณ์ความรู้สึกที่มนุษย์พึงมี ก็ไม่มีเลยสักนิด

ราวกับสิ่งที่เขากำลังมองอยู่ไม่ใช่ลูกน้องผู้ภักดี แต่เป็นเพียงเศษฝุ่นเศษหญ้าริมทางที่ไร้ความหมาย

เขายกมือขวาขึ้นเล็กน้อย ท่าทางดูสบายๆ ไม่ได้จงใจวางอำนาจ น้ำเสียงราบเรียบเหมือนแค่ทักทายทั่วไป ทั้งยังเย็นชาและห่างเหินราวกับหยดน้ำในลำธารกลางหุบเขา

“ลุกขึ้นกันเถอะ”

น้ำเสียงยังคงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบ มีเสน่ห์เฉพาะตัว ทว่าทุกถ้อยคำกลับแฝงอำนาจเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัด ส่งผ่านเข้าหูของสมาชิกทุกคนอย่างชัดเจนและสลักลึกเข้าไปในใจ