ตอนที่ 408 ท่าน“สันตะปาปา”(มุมมองบุคคลที่หนึ่งของโจวซี)

ตอนที่ 408 ท่าน“สันตะปาปา”(มุมมองบุคคลที่หนึ่งของโจวซี)

เสี่ยวซีมีชื่อว่าโจวซี

ซี ที่แปลว่าแสงอรุณยามเช้า

ที่ที่เสี่ยวซีโตมา เป็นอำเภอเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาทางตอนใต้ ถนนหนทางแคบๆ ในอากาศมีกลิ่นควันน้ำมันกับฝุ่นลอยคลุ้งอยู่ตลอดเวลา

ส่วนห้องเก่าๆ คับแคบในบ้านหลังนั้น ก็เป็นมุมที่ทำให้เสี่ยวซีรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกที่สุด

ตั้งแต่จำความได้ เสียงทะเลาะกันของพ่อกับแม่ก็เหมือนเสียงพัดลมเพดานเก่าๆ เครื่องนั้นในบ้าน ดังอยู่ทั้งวันทั้งคืน ไม่เคยหยุดเลยสักครั้ง

ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย มักจะเป็นแค่เรื่องข้าวหม้อหนึ่งหุงไม่ดี เสื้อผ้าตัวหนึ่งยังตากไม่แห้ง หรือแค่พูดไม่เข้าหูกันประโยคเดียว เสียงด่าทอแหลมคมก็พร้อมจะฉีกกระชากความสงบในบ้านให้พังทลาย

ตอนแรกก็แค่เถียงกัน ต่อมาก็ลงไม้ลงมือ เสียงถ้วยชามแตกกระจาย เสียงโต๊ะเก้าอี้กระแทกชนกัน เสียงพ่อแม่ผลักกันไปมาพลางก่นด่า คละเคล้าไปกับเสียงลมหายใจสั่นเทาของเสี่ยวซีที่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง กลายเป็นภาพจำฝังลึกที่สุดในวัยเด็ก

เสี่ยวซีกลัวบ้านหลังนั้นจับใจ กลัวใบหน้าแดงก่ำของพ่อ กลัวเสียงร้องไห้ด่าทอแหลมสูงของแม่ กลัวทุกค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและความสิ้นหวัง

ดังนั้นขอแค่มีโอกาส เสี่ยวซีก็จะวิ่งหนีไปบ้านคุณยาย