ตอนที่ 231 สายก็สายไปแล้ว ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอก

ตอนที่ 231 สายก็สายไปแล้ว ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอก

ถนนคอนกรีตใต้ล้อรถทอดยาวเป็นเส้นสีเงินที่กำลังไหลผ่าน ภายในห้องโดยสารเงียบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มเบา ๆ

จวินเยี่ยทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า นิ้วเรียวเห็นข้อนิ้วชัดวางทาบบนพวงมาลัย แววตาสงบนิ่งลุ่มลึกราวกับผืนน้ำในทะเลสาบที่เย็นเฉียบจนจับตัวเป็นน้ำแข็ง ไม่อาจมองเห็นอารมณ์ใด ๆ ได้เลย

ส่วนจวินโจ้วที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับขดตัวอยู่ ไม่ได้เข้าไปกวนเขา ปลายนิ้วของเธอเลื่อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย คล้ายกำลังพลิกหาข้อมูลสำคัญบางอย่าง

ทันใดนั้น เสียงริงโทนโทรศัพท์จังหวะสดใสก็ดังขัดขึ้นมา ก้องกังวานชัดเจนเป็นพิเศษในห้องโดยสารที่ปิดมิดชิด