ตอนที่ 229 คนที่พึ่งพาได้

ตอนที่ 229 คนที่พึ่งพาได้

“เสี่ยวโจ้ว... ลืม... แค้น...”

เสียงพึมพำที่ขาดเป็นห้วงเหมือนเส้นด้ายบางเบา พันอยู่ตรงขอบของความฝัน แผ่วจนคว้าไว้ไม่อยู่ แต่ก็เหมือนเข็มเล่มเล็กที่คอยสะกิดจุดที่อ่อนไหวที่สุดในส่วนลึกของสติซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แสงสลัวยามเช้าตรู่ส่องผ่านหน้าต่างเก่าๆ กรองลงมาเป็นละอองทองเม็ดละเอียด ทาบลงบนเพดานห้อง เป็นภาพที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

แต่เพราะการจากไปนานถึงหนึ่งปีบวกกับความมึนงงตลอดคืน ทำให้มันถูกเคลือบด้วยความรู้สึกแปลกตาที่อธิบายไม่ถูก เหมือนมองผ่านกระจกฝ้าที่เห็นไม่ชัดเจน

ขนตาของจวินโจ้วสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

อาการปวดหนึบจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ค้างยังคงหลงเหลืออยู่ตรงขมับ มันเต้นตุบๆ จนปวด เธอจึงยกมือขึ้นกด แล้วใช้นิ้วนวดคลึงระหว่างคิ้วแรงๆ พลางกะพริบตาถี่ๆ หลายครั้ง กว่าจะขับไล่ความสะลึมสะลือออกไปได้