ตอนที่ 222 หันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว (มุมมองบุคคลที่หนึ่งของจ้าวหงหลวน)

ตอนที่ 222 หันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว (มุมมองบุคคลที่หนึ่งของจ้าวหงหลวน)

ลมพัดพาเอาความชื้นแถบชานเมืองจิ่วหลงมาด้วย พอลอดผ่านซี่หน้าต่างเข้ามาทีไรก็มักจะมีกลิ่นคาวไอดินติดมาเสมอ

ตอนฉันอายุสิบห้า ฉันกุมมือน้อยๆ ของจ้าวชิงเกอน้องชายที่เพิ่งจะหกขวบ นั่งยองๆ นับมดกันอยู่ใต้ต้นหวายเฒ่าตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน เขาเงยหน้ากลมๆ ขึ้นมาถามฉัน

“พี่ รอผมโตขึ้น ซื้อลูกอมให้พี่กินได้ไหม?”

ฉันขยี้ผมเขาจนยุ่ง แล้วบอกว่าได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว

ช่วงเวลานั้นชีวิตพวกเราจนกรอบ กระท่อมมุงหญ้ามีฝนรั่วตลอด แต่พ่อแม่ก็มักจะเอาแป้งสาลีขาวเพียงน้อยนิดมานึ่งเป็นหมั่นโถว แล้วแอบยัดใส่มือให้พวกเราสองพี่น้อง

บ้านแต่ละหลังในหมู่บ้านอยู่ห่างกันไกล มีต้นหญ้าสูงท่วมครึ่งตัวคนคั่นอยู่ระหว่างบ้าน พอกลางคืนลมพัดผ่าน เสียงซ่าๆ ก็ฟังดูเหมือนมีใครกำลังร้องไห้