ตอนที่ 213 การล่มสลายของโลกด้านหลัง (มุมมองบุคคลที่หนึ่งของจวินโจ้ว)

ตอนที่ 213 การล่มสลายของโลกด้านหลัง (มุมมองบุคคลที่หนึ่งของจวินโจ้ว)

ที่นี่……ที่ไหนกัน?

ความทรงจำพวกนั้นแตกละเอียดกลายเป็นผุยผงอีกครั้ง ไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวสมบูรณ์ให้คว้าไว้ได้เลย

รอบตัวมืดมิดจนแทบมองไม่เห็นอะไร เหมือนจมอยู่ก้นสระน้ำเย็นเยียบที่ไม่มีวันแห้งเหือดมาหมื่นปี ความหนาวเหน็บค่อย ๆ คืบคลานเข้ากระดูกทีละนิด

แต่สติของฉันกลับแจ่มชัดอย่างน่าประหลาด เส้นประสาททุกเส้นตึงเปรี๊ยะ แม้แต่ละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน

ในลำคอยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดจากการขาดอากาศหายใจ เหมือนมีมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งเพิ่งจะบีบคอฉันไว้แน่น แล้วกระชากฉันดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความตาย

ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงอันอ่อนโยนก็ดังขึ้นในหัวแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย นุ่มละมุนราวกับแพรไหมที่แช่อยู่ในน้ำอุ่น

นุ่มนวล

อบอุ่น

แฝงไปด้วยไออุ่นที่ซึมลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ