ตอนที่ 211 ความถูกต้องส่วนรวม? เข้าไม่ถึงความรู้สึกหรอก

ตอนที่ 211 ความถูกต้องส่วนรวม? เข้าไม่ถึงความรู้สึกหรอก

ความคิดของจวินหยาหลุดพ้นออกมาจากห้วงความทรงจำที่ซัดสาด

พอเงยหน้ามองไป เด็กหนุ่มตรงหน้าสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำ รอยเลือดตรงชายเสื้อแห้งกรังไปแล้ว และตรงพื้นดินแตกระแหงที่เคยยืนอยู่ก็เปรอะคราบเลือดสีคล้ำเป็นวงแคบ ๆ

นี่คือลูกชายของเขา คือจวินเยี่ยที่เติบโตจนพึ่งพาตัวเองได้แล้ว

ในอกราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น ความเจ็บแปลบกับความภาคภูมิใจพุ่งชนกันจนลำคอตีบตัน

เขามองใบหน้าของจวินเยี่ยที่คล้ายตนและเมิ่งเยี่ย ชั่วขณะนั้นเหมือนแว่วเสียงคนคุ้นเคยลอยมาตามลม เป็นน้ำเสียงอ่อนโยนและแจ่มใส

ช่างเหมือนเมิ่งเยี่ยผู้สง่างามอาจหาญเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่กำลังท้องแล้วนอนคุยกับเขาอยู่ในอ้อมอก