กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 142 ขุนพลมาร——เหยี่ยน
“ที่นี่มัน... ที่ไหนกัน?”
จวินเยี่ยเบิกตากว้างขึ้นมาทันที ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกราวกับเข็มน้ำแข็งนับไม่ถ้วน ลอดผ่านคอเสื้อแทรกซึมเนื้อผ้าบางๆ เข้ามาจนคอชาไปหมด
เขาตัวสั่นสะท้านไปตามสัญชาตญาณ เสียงแหบแห้งระเบิดออกในความเวิ้งว้าง แล้วก็ถูกกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความเคว้งคว้างที่เพิ่งหลุดพ้นจากความสับสนงุนงง ติดอยู่ที่ปลายลิ้นปัดเป่าไม่ไป
ตรงหน้าคือทางเดินยาวสีเทาที่ทอดยาวไปจนมองไม่เห็นปลายทาง