ตอนที่ 127 ราตรียังเยาว์

ตอนที่ 127 ราตรียังเยาว์

ไอเย็นจากเบาะหนังแท้ค่อยๆ แผ่ซึมขึ้นมาตามแนวสันหลัง เปลือกตาของจวินเยี่ยค่อยๆ ทิ้งตัวลง

ขนตาหนาเป็นแพทอดเงาจางๆ ลงบนใต้ตา เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไปด้านหลังจนสุด ราวกับจะฝากความหนักอึ้งทั้งตัวไว้กับที่พึ่งอันเย็นเฉียบนี้

นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้ไปตามผิวลายลิ้นจี่อันประณีตตรงที่พักแขนโดยไม่รู้ตัว หนังใต้ปลายนิ้วให้สัมผัสเย็นและแข็งกระด้าง แต่มันกลับไม่อาจปัดเป่าความอึดอัดที่ตีตื้นขึ้นมาในอกได้เลยแม้แต่น้อย

ความอัดอั้นตันใจนั้นเหมือนก้อนสำลีชุ่มน้ำ มันอุดตันจนทุกลมหายใจติดขัดและเจ็บปวด

เสี่ยวเล่อนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเปื้อนยิ้มบางๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับเรื่องที่เพิ่งหลุดจากปากเมื่อครู่ไม่ใช่ความลับสะเทือนโลก แต่เป็นแค่เรื่องคุยเล่นสัพเพเหระตามตรอกซอย