ตอนที่ 4 ราคาของการมองเห็นอีกครั้ง

ตอนที่ 4 ราคาของการมองเห็นอีกครั้ง

ดึกสงัด สรรพสิ่งเงียบสงัด

ความมืดมิดหนาทึบโอบคลุมห้องนอนทั้งห้อง รอบข้างเงียบกริบจนถึงขีดสุด มีเพียงเสียงลมกลางคืนนอกหน้าต่างพัดเสียดสีผิวกระจกแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

จวินเยี่ยค่อย ๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น

แสงจันทร์สายหนึ่งลอดผ่านรอยต่อของผ้าม่านที่ปิดสนิท เย็นเยียบ นุ่มนวล ทอดยาวลงมาบนผ้าปูที่นอนสีขาวเรียบตึงตรงปลายเตียง สาดประกายสีเงินสะอาดตาเป็นวงเล็ก ๆ

วินาทีนี้ โลกทั้งใบคลี่ออกตรงหน้าเขาอย่างชัดเจน

นับตั้งแต่ไข้สูงคราวนั้นตอนเด็ก แสงสว่างก็หายไปจากสายตาเขาจนหมดสิ้น ทว่าในตอนนี้ ในที่สุดเขาก็มองเห็นได้อีกครั้ง

วินาทีนี้ ทุกสิ่งปรากฏในดวงตาเขาอย่างแจ่มชัด ตั้งแต่ป่วยเป็นไข้สูงในวัยเด็ก เขาก็จมอยู่ท่ามกลางม่านหมอกสีเทาสลัวมาเนิ่นนาน จนกระทั่งบัดนี้ เขาถึงได้เห็นโลกใบนี้ใหม่อีกครั้ง

รอยร้าวเล็ก ๆ ที่พาดผ่านกันบนเพดานนับได้ไม่ตกหล่น ลายไม้เดิมที่ซีดจางและถลอกตามขอบโต๊ะหนังสือจากการใช้งานมาหลายปีเห็นได้ชัดเจน รอยยับของชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาวที่พาดไว้ลวก ๆ บนพนักเก้าอี้ก็มองเห็นเป็นรอยพับเป็นเส้น

มีชีวิตชีวา สว่างไสว และเป็นของจริง