ตอนที่ 0043

ตอนที่ 0043

ตกลงซื้อขาย

หลินอวิ๋นชูย่อมดีใจจนเนื้อเต้น เห็ดป่าพวกนี้เก็บมาจากในป่า ก็แค่เปลืองแรงมากขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น ขอเพียงสามารถขายแลกเป็นเงินมาจุนเจือครอบครัวได้ เช่นนั้นย่อมดีที่สุด

เห็นหลินอวิ๋นชูพยักหน้า เถ้าแก่ก็กล่าวต่อ "วันนี้ของพวกนี้คิดราคาสิบอีแปะต่อหนึ่งจิน แม่นางเห็นว่าอย่างไร หากอาหารได้รับความนิยม วันหน้าส่งมาอีกค่อยคิดราคาจินละสิบห้าอีแปะ"

ราคาที่เถ้าแก่ให้มานี้ไม่ถือว่าต่ำ หากเป็นผักป่าธรรมดาก็ไม่ได้ราคานี้ แต่หลินอวิ๋นชูพูดถูก แขกที่มากินอาหารในภัตตาคารล้วนไม่ขาดแคลนเงินทอง สิ่งที่ขาดคือรสชาติความสดใหม่