เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 333 แสงศรแยกสายสะเทือนหล้า! วิชาชักนำปราณไร้คู่เปรียบ (ตอนปลาย)
"ไฉเฟย? เจ้ากลับมาแล้วหรือ?" เฮ่อเหลียนหยวนเอ่ยด้วยความยินดีเมื่อเห็นอีกฝ่าย ไฉเฟยนับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ก่อกำเนิดที่อายุน้อยที่สุดของสำนักหลิงเต้า พรสวรรค์โดดเด่นไม่ธรรมดา ทั้งยังออกท่องยุทธภพภายนอกอยู่เป็นนิจ
ทว่าไม่นานนักเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ รับรู้ได้ว่ากลิ่นอายของอีกฝ่ายแผ่วบางยิ่งนัก จึงอดถามไม่ได้ "เจ้าบาดเจ็บมาหรือ?"
ไฉเฟยยิ้มเจื่อนพลางตอบ "ท่านประมุข... ช่วงนี้ข้าประสบเรื่องราวเข้า... ถูกคนตามล่าแทบเอาชีวิตไม่รอดระหว่างทาง จึงกลับมารักษาตัวและหลบหน้าสักพัก..."
"เกิดเรื่องอันใดขึ้น?"
เฮ่อเหลียนหยวนซักถามทันที
ไฉเฟยมิได้ปิดบัง "ก่อนหน้านี้ข้าฝึกฝนอยู่ที่เขาอิ๋นเยว่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอสูรคำรามกึกก้องฟ้า ด้วยความตกใจจึงรุดไปดู กลับพบกับกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มหนึ่ง คนพวกนั้นพอเห็นหน้าข้าก็ลงมือทันที ทั้งยังส่งคนตามล่าตลอดทาง ข้าคาดว่าคงต้องการฆ่าปิดปาก โชคดีที่หลบหนีมาได้เร็ว"
"ได้ยินเสียงสัตว์ร้ายคำราม? แล้วมีผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มหนึ่งคิดจะฆ่าปิดปากเจ้างั้นรึ?"