เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329 ดับตะวันจันทรา! โอสถชะตาอสูร! (ตอนปลาย)
เมื่อทุกสิ่งสงบลง เกล็ดหิมะโปรยปราย สายลมหนาวพัดผ่าน ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น
"ตึก ตึก ตึก!"
ทว่าในหลุมลึกแห่งนั้น กลับมีเสียงหัวใจเต้นแผ่วเบาดังขึ้น หัวใจที่มีซีกหนึ่งเป็นสีแดงชาดและอีกซีกหนึ่งเป็นสีครามเข้มกำลังเต้นเป็นจังหวะเบาๆ
ในระหว่างที่เต้นอยู่นั้น เส้นเลือดและเนื้อเยื่อก็ค่อยๆ แตกแขนงงอกเงยออกมา ประหนึ่งหมายจะใช้หัวใจดวงนี้เป็นศูนย์กลางในการสร้างกายเนื้อขึ้นมาใหม่อีกครั้ง!
เฟิงรื่อเยวี่ยยังไม่ตาย กายอมตะของอสูรมารระดับกลางมีพลังชีวิตกล้าแกร่งจนน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง มันรู้ดีว่าหากถูกเจตจำนงดาบของซูฉางคงฟันเข้า จะทำลายไปถึงจิตวิญญาณและถูกสังหารในระดับจิตใต้สำนึก สู้ฝากความหวังไว้กับกายอมตะของตนเอง แล้วงัดไม้ตายแลกชีวิตเช่นนี้ออกมาเสียยังดีกว่า แม้กายเนื้อจะแหลกสลาย แต่ก็ยังพอมีโอกาสรอดชีวิต
และมันก็เดิมพันชนะ แม้กายเนื้อจะถูกพลังอสูรที่ปะทุขึ้นระเบิดจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา ทว่าหัวใจยังคงอยู่ เมื่อเวลาผ่านไป โดยมีหัวใจเป็นแกนกลาง เลือดเนื้อจึงเริ่มงอกเงยขึ้นมาใหม่ทีละน้อยอย่างยากลำบาก
"ขะ...ข้าชนะแล้ว..."