เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 325 ศรหนึ่งดอกเยือนจากประจิม! วายุหิมะสุริยันจันทรา! (ตอนปลาย)
ซูฉางคงนั่งขัดสมาธิอย่างสงบเงียบอยู่บนโขดหินห่างจากหุบเขาจงหนานออกไปหลายลี้ ใยไหมสวรรค์เลื้อยคืบคลานไปตามผิวดินราวกับมีชีวิต ทอดยาวมุ่งหน้าเข้าไปในหุบเขาอย่างต่อเนื่อง
“มีสิ่งผิดปกติ... จริงๆ ด้วย”
ใยไหมสวรรค์เคลื่อนไปข้างหน้า โดยมีพลังจิตแนบติดไปด้วย ทำให้พอมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ ได้ลางๆ ครั้นเข้าสู่หุบเขาก็พบความผิดปกติทันที
บริเวณปากทางเข้ามีต้นไม้แห้งตายต้นหนึ่ง บนกิ่งมีนกเค้าแมวดำสนิทเกาะห้อยหัวอยู่ ดวงตามักลืมขึ้นมองปากทางเข้าหุบเขาเป็นระยะ ดูคล้ายกำลังทำหน้าที่ระวังภัย
คาดว่านกเค้าแมวตัวนี้คงเป็นเวรยามที่พันธมิตรยุทธ์อสูรวางไว้ หากมีคนนอกย่างกรายเข้ามา ย่อมถูกมันตรวจพบเป็นคนแรก ผู้ฝึกยุทธ์อสูรมีวิชาอสูรพิสดารพันลึก การควบคุมสัตว์จึงมิใช่เรื่องแปลกอันใด