เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 285 วาฬยักษ์แห่งทะเลพิโรธ! น้ำหยดลงหิน! (ตอนปลาย)
ดวงตาของซูฉางคงแฝงไว้ด้วยสายฟ้าและพายุคลั่ง ก้าวทะยานตามร่างที่ลอยคว้างของซ่านเหว่ยเจาทันควัน มือขวากำหมัด มือซ้ายกางฝ่ามือ ซัดประเคนเข้าใส่ดั่งคลื่นทะเลพิโรธโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
การโจมตีหนักหน่วงซัดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงแหวกลมดังหวีดหวิวดั่งพายุฝนคะนอง ซูฉางคงรู้ดีว่าไม่อาจปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสตอบโต้ ต้องซัดให้แหลกและบดขยี้อย่างต่อเนื่องจนกว่าจะตายตกไปคาตา!
"ตูม ตูม ตูม!"
หมัดและฝ่ามือซัดกระแทกร่างซ่านเหว่ยเจาระลอกแล้วระลอกเล่า บดขยี้จนร่างหมุนคว้างลอยละลิ่ว แขนขาฉีกขาดหลุดกระเด็นออกจากร่างจนสภาพไม่ต่างจากลูกหนัง ไม่อาจแม้แต่จะตอบโต้ ร่างกายแตกแหลกและประกอบขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"นี่... นี่... ผู้อาวุโสซูเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปราณโลหิตจริงหรือ เหตุใดถึงได้น่าสะพรึงกลัวปานนี้ บดขยี้จนสัตว์ประหลาดตนนี้ไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง วิชาของเขา... ช่างเผด็จการเกินไปแล้ว!"