เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284 วาฬยักษ์แห่งทะเลพิโรธ! น้ำหยดลงหิน! (ตอนต้น)
หมัดอันน่าสะพรึงกลัวของซูฉางคงออกทีหลังแต่ถึงก่อน แรงกดดันมหาศาลบีบให้ซ่านเหว่ยเจาต้องเปลี่ยนจากรุกเป็นรับโดยไม่รู้ตัว ยกแขนทั้งสองข้างไขว้ขวางหน้าอกเพื่อต้านรับหมัดหนักหน่วง
ทว่ายามกำปั้นกระแทกลงบนท่อนแขน ชั่วขณะนั้นซ่านเหว่ยเจารู้สึกราวกับตั๊กแตนตำข้าวกางปีกขวางหน้ารถ สิ่งที่พุ่งเข้าใส่หาใช่หมัดไม่ หากแต่เป็นวังวนใต้ทะเลลึกขนาดมหึมาที่ปั่นป่วนคลื่นยักษ์หมื่นจั้ง ซัดสาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
"ผัวะ!"
ท่ามกลางเสียงระเบิดทึบหนัก ร่างซ่านเหว่ยเจาลอยละลิ่วปลิวถอยหลังอย่างไม่อาจควบคุม ประหนึ่งกระสุนปืนใหญ่พุ่งชนต้นไม้หักสะบั้นราวกองฟาง ทำเอานกกาในป่าแตกตื่นบินว่อน
"กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ!"
ซ่านเหว่ยเจาได้ยินเสียงกระดูกแตกหักดังรัว นั่นคือเสียงจากกระดูกแขนทั้งสองข้างของตน!
ร่างกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบจั้ง ก่อนจะกระดอนตกกระแทกพื้นเหมือนลูกบอล กลิ้งหลุนๆ ไปอีกสิบรอบกว่าจะหยุดยั้งแรงส่งได้ ทว่าสภาพยามนี้กลับดูอเนจอนาถยิ่ง