เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 248 ผู้ฝึกยุทธ์ก่อกำเนิด! ปราณวิญญาณชำระร่าง สามบุปผารวมยอด! (ตอนต้น)
เพลงดาบตัดเหล็ก... ตวัดฟันเสย!
แววตาใต้หมวกเกราะของซูฉางคงเยียบเย็นไร้ความรู้สึก เขายังคงเลือกที่จะเข้าปะทะตรงๆ ฟันดาบงัดขึ้นจากล่างสู่บน ปราณแกร่งดาบควบแน่นอยู่เหนือคม อำนาจดาบหนุนส่งปราณแกร่งจนราวกับกรีดเฉือนความว่างเปล่า ทิ้งรอยแยกสายเล็กไว้กลางอากาศ
"แครก!"
ดาบและกระบองปะทะกันอีกครา เสียงกึกก้องกัมปนาทสะเทือนแก้วหูผสานไปกับเสียงโลหะแตกกระจายและกระดูกแหลกสลาย กระบองเขี้ยวหมาป่าขนาดยักษ์ในมือเค่อหรงปะทะเข้ากับดาบอสูรร่ำไห้ ไม่ต่างอันใดจากไข่กระทบหิน แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เศษเหล็กปลิวกระจายว่อน!
ส่วนแขนทั้งสองข้างของเค่อหรงก็บิดเบี้ยวหักสะบั้น ดั่งตั๊กแตนตำข้าวยื่นแขนขวางล้อรถ
เค่อหรงซวนเซถอยร่นอย่างบ้าคลั่ง ภายในใจตื่นตระหนกถึงขีดสุด "ข้า... พ่ายแพ้แล้วงั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร?"
เขายากจะยอมรับได้ ย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าหงเจิ้นเซี่ยงเก่งกาจ แต่ก็มั่นใจในฝีมือตนเองว่าหากมิใช่เผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์ก่อกำเนิดแล้ว ย่อมไม่หวาดเกรงผู้ใดในขอบเขตปราณโลหิต ต่อให้ด้อยกว่าหงเจิ้นเซี่ยงก็คงไม่ห่างชั้นกันนัก หากสู้ไม่ไหว อย่างมากก็แค่ล่าถอย