เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202 วาฬยักษ์พิโรธ! เถาอสูรอาละวาด! (ตอนปลาย)
แม้จะเปี่ยมด้วยความสามารถ ปราณแท้ที่ระเบิดออกกลางฝ่ามือของมู่จิ้นก็ยังผลักดันให้ซูฉางคงต้องล่าถอยไปหลายก้าว
ตึง ตึง ตึง!
ตัวมู่จิ้นเองก็ย่ำแย่ไม่ต่างกัน พลังฝ่ามือของซูฉางคงซัดซ้อนกันเป็นชั้นๆ ประดุจเกลียวคลื่นลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำไม่ขาดสาย สลายไปได้ระลอกหนึ่ง ระลอกใหม่ก็ถาโถมบดขยี้เข้ามาอีก บีบให้ต้องถอยร่นไปหลายก้าวเช่นกัน จึงจะสลายแรงปะทะที่แบกรับไว้ได้!
“ดี! ดีมาก! เจ้าซ่อนคมไว้ลึกนัก คราวก่อนที่ประมือกับข้ายังออมมือไว้อีกรึ?”
เมื่อยืนหยัดได้มั่นคง แววตาที่มองไปยังซูฉางคงจึงลดความดูแคลนลงไปหนึ่งส่วน และเพิ่มความเคร่งขรึมขึ้นมาหนึ่งส่วน
ยามประมือกับ ‘ซือคงหย่ง’ คราวก่อน ไม่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ทว่าการศึกในครานี้ พลังรบที่ ‘ซือคงหย่ง’ สำแดงออกมากลับแข็งแกร่งกว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมากมายนัก! ในสายตาของตนจึงมองว่าตอนนั้น ‘ซือคงหย่ง’ ต้องออมมือไว้เป็นแน่!