เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201 วาฬยักษ์พิโรธ! เถาอสูรอาละวาด! (ตอนต้น)
มู่จิ้นกวาดสายตามองสำรวจซูฉางคงตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเอ่ยชมอย่างอัศจรรย์ใจยิ่ง “ร้ายกาจ... ร้ายกาจจริงๆ! ทั้งรูปโฉม รูปร่าง หรือแม้กระทั่งกลิ่นอายล้วนต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เจ้าคงฝึกฝนแนวทางวิชาซ่อนเร้นกลิ่นอายชนิดพิเศษอยู่สินะ ถึงขั้นเกือบจะตบตาข้าได้ น่าเสียดาย... ต่อให้รูปลักษณ์ภายนอกของคนเราจะเปลี่ยนแปลงไปเพียงใด แต่กลิ่นอายสายเลือดกลับยากจะเปลี่ยนผัน!”
‘คนของตระกูลใหญ่... น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ’
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่จิ้น ซูฉางคงก็ตระหนักได้ในใจทันทีว่าตนเองถูกอีกฝ่ายจับได้เข้าแล้วจริงๆ หาใช่การแสร้งข่มขวัญไม่
ผู้คนในตระกูลใหญ่พันปีล้วนมีสายเลือดพิเศษ จึงมีความรู้สึกที่ไวต่อกลิ่นอายสายเลือดเป็นอย่างยิ่ง มู่จิ้นจำแนกได้ว่าเขาคือ ‘ซือคงหย่ง’ ก็อาศัยการตรวจจับกลิ่นอายสายเลือดที่แผ่ออกมานี่เอง