เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 วิชาปรุงโอสถอันเลิศล้ำมหัศจรรย์! ลมเมฆเริ่มก่อตัว! (ตอนกลาง)
ซูฉางคงก้าวประชิดไปเบื้องหน้าเพียงก้าวเดียว กรงเล็บพยัคฆ์จากสองมือก็ตะปบควักออกไป ท่ามกลางเสียงฉีกกระชาก ร่างของทั้งสองเปราะบางดั่งกระดาษสา ถูกทะลวงตัดขั้วหัวใจจนทะลุอก ไม่อาจตอบโต้ได้แม้เพียงครึ่งกระบวนท่า ร่างทรุดฮวบกองลงกับพื้นอย่างสิ้นแรง
"อย่าฆ่าข้าเลย... ข้าหน้ามืดตามัวไปเอง... ไว้ชีวิตด้วย!"
"เงินทองบนตัวข้าขอยกให้ท่านทั้งหมด! ท่านปู่กระทิงโปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด!"
ผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตปราณโลหิตสองคนถูกสังหารลงอย่างง่ายดาย คนที่เหลือต่างพากันร้องอ้อนวอนขอชีวิต ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย บ้างถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่าบนพื้น
ในใจพวกมันเต็มไปด้วยความเสียใจภายหลัง ไฉนเลยจะคาดคิดว่าเจ้าคนสวมหน้ากากหัววัวผู้นี้จะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้?
"สายไปแล้ว!"
ทว่าซูฉางคงหาได้ยั้งมือไว้ไมตรี อย่าได้เห็นว่ายามนี้คนพวกนี้ร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา หากเขาไร้ความสามารถตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ คนเหล่านี้ก็คงรุมฉีกทึ้งกลืนกินเขาไม่ต่างจากฝูงฉลามหรือสุนัขป่าดุร้าย
ซูฉางคงลงมืออย่างต่อเนื่อง ชั่วเวลาไม่กี่อึดใจ ในป่าพลันมีซากศพเพิ่มขึ้นมาอีกสิบกว่าร่าง
"ตาย... ตายหมดแล้วรึ?"