เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164 ร่างอมตะ! วิชาบ่มเพาะดาบ! (ตอนปลาย)
“นี่กลับเป็นเรื่องดีเสียอีก หากข้าไม่รู้เลยว่ามีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้แฝงตัวอยู่ในเงามืด รอจนมันโผล่มาตรงหน้าโดยที่ยังไม่ได้เตรียมการอันใด นั่นสิจะยิ่งอันตรายกว่า” ซูฉางคงส่ายหน้า มิได้คิดตำหนินางเลยแม้แต่น้อย
การเผชิญหน้ากับเฟิงม่อในวันนี้ทำให้เขาบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่นับว่าคุ้มค่ายิ่ง อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่ามีภัยคุกคามอันน่าขนลุกเช่นนี้อยู่ มิใช่ไม่รู้อะไรเลย หากรอจนภัยมาประชิดตัวแล้วค่อยตั้งรับ เมื่อนั้นคงสายเกินไปแล้ว!
“ข้าช่วยเช็ดตัวให้นะ” ซือคงหวงถือผ้าเช็ดหน้าสะอาด คอยซับเหงื่อและคราบเลือดบนตัวให้อย่างทะนุถนอม ซูฉางคงเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง จึงปล่อยให้นางจัดการตามใจ
‘รูปร่างของน้องสาม... ดีขนาดนี้เชียวหรือ? ดียิ่งกว่าพี่ใหญ่ ทั้งยังงดงามกว่าด้วยซ้ำ!’ ยามเช็ดถูท่อนบนให้เขา สายตาของนางกลับเผลอจับจ้องอยู่ที่แผงอก กล้ามเนื้ออกแน่นกระชับได้รูป ลายเส้นเด่นชัดงดงาม ทำให้นางอดทอดถอนใจด้วยความทึ่งมิได้