เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 เกราะปราณลมหายใจเต่า! กว้างใหญ่ดั่งห้วงสมุทร! (ตอนปลาย)
กลางอากาศ ประกายเย็นยะเยียบวาบผ่านในพริบตา พุ่งทะลวงเข้าสู่กลางลานประลองอย่างบ้าคลั่ง
ผู้ที่ตกเป็นเป้าสายตาแรกย่อมเป็นอิงหยางที่เพิ่งถูกควักดวงตา กำลังแผดเสียงกรีดร้องโหยหวนและยังไม่ทันได้ล่าถอย
"ฉึก!!"
ท่ามกลางเศษเนื้อกระเด็นว่อนและเสียงฉีกขาดอันน่าสะพรึง อิงหยางถูกทะลวงร่างจากแผ่นหลัง ทะลุผ่านหน้าอกเกิดเป็นรูโลหิตขนาดเท่าปากชาม อีกทั้งประกายเย็นเยียบนั้นยังไม่หมดโทสะ พุ่งเข้าถล่มจ้าวเทียนหั่วที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ด้วยปฏิกิริยาอันฉับไว ผนวกกับมีร่างของอิงหยางขวางไว้ จึงดีดตัวถอยหลังไปหลายจั้ง หลบพ้นได้อย่างหวุดหวิด ลำแสงเย็นเยียบนั้นพุ่งกระแทกเข้าใส่พื้นหินจนเกิดเสียงสนั่นหวั่นไหว!
เมื่อเพ่งมองดู พบว่าเป็นลูกศรขนาดมหึมา ลำหนาเท่าท่อนแขน จมลึกเข้าไปในพื้นหินผาแข็งแกร่งกว่าครึ่งดอก! อานุภาพทำลายล้างชวนขนหัวลุกยิ่งนัก!
"หน้าไม้แขนเทพ...นี่มันหน้าไม้แขนเทพ!"
จ้าวเทียนหั่วสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ พลางเบิกตากว้างแผดเสียงตะโกนลั่น