เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 วิชาลมหายใจเต่าใต้หล้าไร้เทียมทาน! รวบรวมลมปราณเป็นเกราะ! (4)
การฝึกวิชาลมหายใจเต่าในน้ำทะเลนั้น สิ้นเปลืองทั้งเรี่ยวแรงและปราณแท้มากกว่าบนบกหลายเท่านัก เหตุนี้จึงทำให้ซูฉางคงหิวโหยยิ่งกว่าเดิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จำต้องชดเชยเรี่ยวแรงด้วยการกินอาหารปริมาณมหาศาล เพื่อให้ร่างกายดูดซึมพลังงานและเติบโตได้เร็วยิ่งขึ้น!
"กร้วมๆ!"
เขากินล้างกินผลาญประหนึ่งเทาเที่ย เคี้ยวเนื้อติดกระดูกของน่องไก่ในมือจนแหลกละเอียดแล้วกลืนลงคอ จากนั้นคว้าถุงหนังที่บรรจุน้ำจืดใบหนึ่งขึ้นมา กระดกน้ำดื่มอึกใหญ่เพื่อเติมน้ำให้ร่างกาย
ซูฉางคงเปลือยท่อนบนที่กำยำล่ำสัน กัดกินอาหารคำโต มัดกล้ามเนื้ออันแน่นขนัดทั่วร่างดูราวกับจะยิ่งแกร่งแน่นและเปี่ยมไปด้วยพละกำลังยิ่งขึ้นไปอีก!
"อึก... ยามปกติสวมใส่เสื้อผ้ายังดูไม่ออก รูปร่างของท่านปรมาจารย์ซูจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ? กล้ามเนื้อนั่นช่างสมบูรณ์แบบราวกับเหล็กกล้าที่หล่อหลอมและผ่านการแกะสลักอย่างพิถีพิถันจากช่างฝีมือ... อยากจะยื่นมือไปลูบคลำดูสักครานัก ว่าจะแข็งแกร่งดั่งหินผาเหล็กกล้าจริงหรือไม่..."