เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 วิชาลมหายใจเต่าใต้หล้าไร้เทียมทาน! รวบรวมลมปราณเป็นเกราะ! (2)
'ปรุงโอสถของวันนี้เสร็จ ประเดี๋ยวค่อยออกไปฝึกวิชาธนูสักหน่อย'
ซูฉางคงใคร่ครวญในใจ
นับแต่ทะลวงสู่ปราณโลหิตสี่แปรเปลี่ยน มวยบริหารห้าสัตว์ก้าวเข้าสู่ขอบเขตที่เก้า อายุขัยของซูฉางคงก็เพิ่มพูนเป็นร้อยหกสิบปี ค่าศักยภาพพุ่งแตะยี่สิบเจ็ดแต้ม พรสวรรค์และปัญญาหยั่งรู้ล้วนทะยานขึ้นเป็นเส้นตรง
ในป่าร้างห่างจากพรรควาฬยักษ์ไปหลายลี้ ซูฉางคงยืนนิ่งเงียบ ง้างคันธนูเหล็กกล้าขึ้นจนเต็มวง ศรดอกหนึ่งพลันพุ่งแหวกลมออกไป!
"ตูม!"
ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามกึกก้องกัมปนาท ลูกศรประดุจสายอัสนีบาตฉีกกระชากอากาศ มุ่งตรงไปเบื้องหน้าอย่างไร้สิ่งใดขวางกั้น
"ฟุ่บๆๆ!"
มันพุ่งทะยานไปไกลเกือบร้อยเมตร ทะลวงผ่านต้นไม้เนื้อแข็งตลอดทางไปเจ็ดแปดต้นก่อนจะหยุดลง บนลำต้นของต้นไม้แต่ละต้นล้วนทิ้งโพรงขนาดเท่ากำปั้นเอาไว้ อานุภาพของศรดอกนี้สะกดขวัญผู้คนอย่างแท้จริง!
"ศรประดุจอัสนีคำรณ..."