เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 88 เรือนโอสถล้ำค่า! วิชาปรุงโอสถ! (ตอนต้น)
“รีบไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า” ในใจซูฉางคงบังเกิดความระแวดระวัง เพื่อไม่ให้มีปัญหาตามมา จึงไม่คิดรั้งอยู่นาน ลุกขึ้นสาวเท้าก้าวเร็วรี่มุ่งหน้าผ่านพ้นภูเขารกร้างลูกนี้ไป
“ที่นี่อยู่ใกล้เมืองมั่วหลินฝู่มากถึงเพียงนี้แล้ว ยังเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นได้อีกหรือ? ดูท่า... มั่วหลินฝู่คงไม่ได้สงบสุขดั่งที่คิดไว้!”
กระทั่งพ้นเขตภูเขารกร้าง ซูฉางคงหวนนึกถึงซากศพสภาพน่าเวทนาและพิลึกพิลั่นเหล่านั้น สีหน้าพลันยิ่งทวีความเคร่งเครียด
แถบเมืองมั่วหลินฝู่แห่งนี้ เกรงว่าคงไม่ได้สงบร่มเย็น การเคลื่อนไหวต่อจากนี้ยังคงต้องรอบคอบให้มาก!
เร่งเดินทางจนกระทั่งถึงยามอาทิตย์อัสดง ซูฉางคงสังเกตเห็นว่าผู้คนสัญจรไปมาเริ่มหนาตาขึ้น ทั้งขบวนคาราวานพ่อค้า ขบวนคุ้มกันภัย รวมถึงชาวบ้านทั่วไปที่เดินเกาะกลุ่มกันสามถึงห้าคน บนเส้นทางยังมีทหารสวมเกราะขี่ม้าคอยตรวจตราผ่านไปมาอยู่เนืองๆ จึงรู้ได้ทันทีว่าตนจวนจะถึงจุดหมายแล้ว!
“ในที่สุดก็มาถึงเสียที!”