กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 0004 ออกจากเมืองหลวง
กาลเวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วจนถึงวันที่สิบ เย่อวิ๋นนั่งอยู่ภายในโถง ปลายนิ้วของเขาเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่...
“ท่านราชัน ได้เวลาแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกเราควรออกเดินทางกันได้แล้ว”
“องค์ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางยังทรงรอท่านอยู่นะเพคะ”
ทันใดนั้น เสียงของนางกำนัลก็ดังแว่วมาจากนอกเรือน
เย่อวิ๋นค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง พลางรำพึงในใจว่า
“เฮ้อ จะคิดมากไปไย ค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าวก็แล้วกัน ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังมีหยวนฝูและองครักษ์เสื้อแพรอยู่ ถึงเวลานั้นผู้ใดจะสังหารผู้ใดก็ยังไม่แน่หรอก”