กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เตียงเตาดินตั้งชิดผนังด้านใน ขอบเตียงเตายังวางหวีไม้ท้อหนึ่งด้ามกับดอกไม้ติดผมสีแดงหนึ่งดอก ซึ่งล้วนเป็นของที่จางเสี่ยวฟางใช้แต่งเนื้อแต่งตัวเมื่อช่วงเช้า
ทว่ายามนี้ เจ้าสาวที่ควรถูกรับตัวออกไป กลับถูกคนใช้เชือกเส้นหนามัดแน่นจนเป็นก้อนกลม
เห็นเพียงจางเสี่ยวฟางสวมชุดแต่งงานเรียบร้อย แต่ผมเผ้ากลับยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง ขอบตาทั้งแดงทั้งบวม น้ำตาไหลพรากไม่หยุดหย่อน
ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
เท้าทั้งสองข้างของเธอถูกเชือกป่านมัดไว้รอบแล้วรอบเล่า รัดจนเนื้อบุ๋มลึกลงไป เกิดเป็นรอยแดงลึกสายแล้วสายเล่า