เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ชั่วขณะหนึ่งในใจรู้สึกตื้นตันแปลก ๆ ปลายจมูกซาบซ่านจนแทบน้ำตาไหล
เซี่ยฟางอวี๋นึกถึงชาติก่อน ทางบ้านยายเพื่อประหยัดค่าโดยสารของพวกคุณลุงที่ไปเยี่ยมเธอ แถมยังหอบของกินไปให้ตั้งมากมาย ชีวิตครอบครัวพวกเขาคงลำบากกว่าที่เห็น
แต่พอได้อยู่ด้วยกันตัวเป็น ๆ ตอนนี้ พวกเขากลับดีกับเธอจนหาที่ติไม่ได้
ช่างเถอะ ไม่ต้องฝืนใจแล้ว กินเลย!
อย่างมากก็แค่หาทางหอบเนื้อเข้าก้านทุกวัน ให้ทุกคนได้กินกันจนอิ่มหนำ
คุณยายจ้าวเห็นว่าเซี่ยฟางอวี๋กำลังคิดไปโน่นมานี่อีกแล้ว จึงรีบเอ่ยปลอบ:
“ฟางอวี๋ กินให้สบายใจไปเลย ของพวกนี้พูดกันไว้ก่อนแล้วว่าเป็นของบำรุงร่างกายหนู
ก็แค่ช่วงสองสามวันนี้เท่านั้น
พอหนูตัวโตขึ้นหน่อย ถึงตอนนั้นได้กินเนื้ออีก ยายจะให้ทุกคนแบ่งกันกินเท่า ๆ กัน ไม่ต้องคิดมาก”
พี่ชายพี่สาวลูกพี่ลูกน้องก็ช่วยกันพูดปลอบคนละคำสองคำ