เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวเฟิงถูกคำพูดเดียวของหลินเสี่ยวเสี่ยวตอกจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีตับหมู เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ขึ้นมา
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองทุ่มเททั้งใจออกมาปกป้องหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างไม่คิดถึงตัวเอง คิดว่าจะได้ภาพลักษณ์ดี ๆ กลับไป
แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำตำหนิที่ไม่ปรานีแบบนี้ ในใจทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด รู้สึกว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวคนนี้ไม่รู้จักดีชั่ว
คอยดูเถอะ ต่อไปเขาจะจัดการเธอยังไง
โจวเฟิงยืดคอ แก้มเกร็งตึง ยังอยากโต้เถียงอีกสักสองสามประโยค พยายามกู้ศักดิ์ศรีคืนมาบ้าง
แต่เซี่ยฟางอวี๋ไม่ให้โอกาสนั้นกับเขา เธอก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
แววตาเจือความเย็นชา ริมฝีปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมการเสียดสีที่ไม่ปิดบัง ทุกคำเหมือนชุบน้ำแข็ง
“ปัญญาชนโจว ฉันดูแล้วนายไม่ใช่ตาบอด แต่ใจบอด แถมสมองยังขาดสายไปเส้นหนึ่ง”
เสียงของเซี่ยฟางอวี๋ใสกังวาน ทะลุความอึกทึกโดยรอบ
“ฉันทำงานยังไง นั่นคือเสรีภาพของฉัน คือการเลือกของฉัน