กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยฟางอวี๋หายไปหมดสิ้น เธอย้ำอีกครั้งอย่างจริงจังที่สุด
เสียงยังดังลั่น พอดีจนคนที่ยืนดูเรื่องราวอยู่รอบ ๆ ได้ยินกันชัดเจน
“ฉันไม่ได้ล้อเล่น เสื้อผ้าพวกนั้นฉันขายไปจริง ๆ
ตอนนั้นฉันคิดว่าพวกคุณตั้งใจเอามาให้ฉันจริง ๆ ก็เลยหอบไปขายที่ตลาดนัด
ถ้าไม่เชื่อ พวกคุณลองถามป้า ๆ ที่อยู่แถวนี้ได้เลย
เมื่อวานพวกคุณเพิ่งเดินออกไป ฉันก็หอบเสื้อผ้าออกไปทันที
ขายเสื้อผ้าเสร็จเดินกลับมา ก็เจอพวกค้ามนุษย์ จับฉันไป
กว่าจะได้สหายตำรวจมาช่วยออกมาแล้วส่งโรงพยาบาลก็วันนี้ เพิ่งออกจากโรงพยาบาลกลับมา
ว่าแต่ป้าสะใภ้ ทำไมพวกคุณไม่ไปเยี่ยมพวกเราที่โรงพยาบาลบ้างล่ะ?”