กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 ชี้ทางทำมาหากิน
คนกลุ่มหนึ่งแบกสัมภาระเดินไปตามทางเขาคดเคี้ยวลาดชันอยู่สองสามชั่วยาม ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ คล้อยไปทางตะวันตกจากกลางศีรษะ เสื้อผ้าของทุกคนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ
แม้ชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านอ้าวจื่อเล็กจะคุ้นเคยกับการเดินทางบนเขามาตลอดปี แต่ยามนี้ก็ยังหอบหายใจ เหงื่อเม็ดโตบนหน้าผากไหลหยดลงมาไม่ขาดสาย
เมื่อในที่สุดเดินพ้นทางหินระเกะระกะที่อันตรายช่วงนั้นมาได้ เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง ทางใต้เท้าเริ่มราบเรียบขึ้น
ซ่งซีเงยหน้ามองใบหน้าเหนื่อยล้าของทุกคน แล้วส่งเสียงเรียก “ผู้คุ้มภัยโจว หาที่ร่มพักกันก่อนเถิด!”
ไม่ไกลเบื้องหน้ามีป่าโปร่งอยู่หย่อมหนึ่ง แม้ร่มไม้จะไม่หนาทึบนัก แต่ก็พอช่วยบังแดดได้