กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 ทำตามหัวใจตน
เมื่อซ่งซีอุ้มลูกหมาป่ากลับมาถึงค่ายพัก ก็เกิดความวุ่นวายเล็ก ๆ ขึ้นอย่างที่คาด
คนแรกที่มีปฏิกิริยาคือสือต้าซาน ซึ่งถูกลูกชายให้อยู่พักรักษาตัวที่ค่ายชั่วคราวเพราะบาดเจ็บ
บางทีเงาจากการถูกฝูงหมาป่าโจมตีอาจฝังใจเขามาก พอเห็นลูกหมาป่าในอ้อมแขนซ่งซี สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาร้องตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว “แม่นางน้อย รีบโยนลูกหมาป่าในมือท่านทิ้งไป!”
“อย่าคิดว่าตอนนี้มันยังตัวเล็ก ขนฟู ดูไม่มีพิษสงแล้วเลือดในตัวจะไม่ใช่เลือดสัตว์ป่า! พอโตขึ้นสัญชาตญาณดุร้ายก็แก้ไม่หาย สักวันมันต้องทำร้ายคนแน่! ตอนนี้มันยังต่อต้านไม่ได้ รีบตีมันให้ตายเสีย!”