กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 หนทางประนีประนอม
หมอหลี่ช่วยสือหู่ล้างรอยข่วนลึกตื้นไม่เท่ากันหลายแห่งบนหัวไหล่และแขนจนสะอาดทีละแผล แล้วทาผงยาห้ามเลือดและลดอักเสบให้
เขาถูฝ่ามือหยาบกร้าน พลางมองหมอหลี่ด้วยความหวัง “ท่านหมอ ข้ายังมีเรื่องหนึ่งที่ไม่บังอาจรบกวนท่าน”
หมอหลี่กำลังเก็บผงยาที่ใช้ไม่หมดกลับลงหีบยา พอได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้ามองเขา
คล้ายกลัวว่าหมอหลี่จะปฏิเสธ สือหู่จึงรีบพูดว่า “คืนนี้ยังมีชาวบ้านอีกสิบกว่าคนที่เข้าป่าพร้อมพวกข้าพ่อลูกเพื่อลอบโจมตีฝูงหมาป่า บางคนในนั้นย่อมบาดเจ็บภายนอกเหมือนพวกข้าพ่อลูก หมู่บ้านก็อยู่ไกลจากตำบลชิงซีมาก”